180,000ریال

 

نام محصول

 ماگ سفید سرامیکی پینک فلوید

شناسنامه پینک فلوید (به انگلیسی: Pink Floyd) یک گروه موسیقی راک انگلیسی است که در لندن بنیان نهاده شد. این گروه یکی از تأثیرگذارترین گروه‌های موسیقی راک انگلیسی است که توانست با موسیقی پراگرسیو و سایکدلیک، اشعار فلسفی با معانی بسیار عمیق، استفاده از تجربیات صوتی و خلق اجراهای زنده استادانه، به موفقیت بین‌المللی دست یابد و به یکی از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین گروه‌های موسیقی عامه‌پسند تبدیل شود.دارد
موضوع:

ماگ سرامیکی  شفاف

محصولات هنری // گرافیک آتلیه اهورا

این طرح بر روی کلیه محصولات اهورا قابل چاپ و اجرا است

 درباره‌ی گروه
 

Pink Floyd in 1971

Roger Waters met Nick Mason while they were both studying architecture at the London Polytechnic at Regent Street.[1] They first played music together in a group formed by Keith Noble and Clive Metcalfe with Noble's sister Sheilagh. Richard Wright, a fellow architecture student, joined later that year, and the group became a sextet named Sigma 6. Waters played lead guitar, Mason drums, and Wright rhythm guitar (since there was rarely an available keyboard).[2][nb 1] The band performed at private functions and rehearsed in a tearoom in the basement of the Regent Street Polytechnic. They performed songs by the Searchers and material written by their manager and songwriter, fellow student Ken Chapman.[4]

In September 1963, Waters and Mason moved into a flat at 39 Stanhope Gardens near Crouch End in London, owned by Mike Leonard, a part-time tutor at the nearby Hornsey College of Art and the Regent Street Polytechnic.[5][nb 2] Mason moved out after the 1964 academic year, and guitarist Bob Klose moved in during September 1964, prompting Waters' switch to bass.[6][nb 3] Sigma 6 went through several names, including the Meggadeaths, the Abdabs and the Screaming Abdabs, Leonard's Lodgers, and the Spectrum Five, before settling on the Tea Set.[7][nb 4] In 1964, as Metcalfe and Noble left to form their own band, guitarist Syd Barrett joined Klose and Waters at Stanhope Gardens.[11] Barrett, two years younger, had moved to London in 1962 to study at the Camberwell College of Arts.[12] Waters and Barrett were childhood friends; Waters had often visited Barrett and watched him play guitar at Barrett's mother's house.[13] Mason said about Barrett: "In a period when everyone was being cool in a very adolescent, self-conscious way, Syd was unfashionably outgoing; my enduring memory of our first encounter is the fact that he bothered to come up and introduce himself to me."[14]

Noble and Metcalfe left the Tea Set in late 1963, and Klose introduced the band to singer Chris Dennis, a technician with the Royal Air Force (RAF).[15] In December 1964, they secured their first recording time, at a studio in West Hampstead, through one of Wright's friends, who let them use some down time free. Wright, who was taking a break from his studies, did not participate in the session.[16][nb 5] When the RAF assigned Dennis a post in Bahrain in early 1965, Barrett became the band's frontman.[17][nb 6] Later that year, they became the resident band at the Countdown Club near Kensington High Street in London, where from late night until early morning they played three sets of 90 minutes each. During this period, spurred by the group's need to extend their sets to minimise song repetition, the band realised that "songs could be extended with lengthy solos", wrote Mason.[18] After pressure from his parents and advice from his college tutors, Klose quit the band in mid-1965 and Barrett took over lead guitar.[19] The group first referred to themselves as the Pink Floyd Sound in late 1965. Barrett created the name on the spur of the moment when he discovered that another band, also called the Tea Set, were to perform at one of their gigs.[20] The name is derived from the given names of two blues musicians whose Piedmont blues records Barrett had in his collection, Pink Anderson and Floyd Council.[21]

By 1966, the group's repertoire consisted mainly of rhythm and blues songs and they had begun to receive paid bookings, including a performance at the Marquee Club in March 1966, where Peter Jenner, a lecturer at the London School of Economics, noticed them. Jenner was impressed by the sonic effects Barrett and Wright created, and with his business partner and friend Andrew King became their manager.[22] The pair had little experience in the music industry and used King's inheritance to set up Blackhill Enterprises, purchasing about £1,000 worth of new instruments and equipment for the band. It was around this time that Jenner suggested they drop the "Sound" part of their band name, thus becoming the Pink Floyd.[23][nb 7] Under Jenner and King's guidance, the group became part of London's underground music scene, playing at venues including All Saints Hall and the Marquee.[25] While performing at the Countdown Club, the band had experimented with long instrumental excursions, and they began to expand them with rudimentary but effective light shows, projected by coloured slides and domestic lights.[26] Jenner and King's social connections helped gain the band prominent coverage in the Financial Times and an article in the Sunday Times which stated: "At the launching of the new magazine IT the other night a pop group called the Pink Floyd played throbbing music while a series of bizarre coloured shapes flashed on a huge screen behind them ... apparently very psychedelic."[27]

In 1966, the band strengthened their business relationship with Blackhill Enterprises, becoming equal partners with Jenner and King and the band members each holding a one-sixth share.[23] By late 1966, their set included fewer R&B standards and more Barrett originals, many of which would be included on their first album.[28] While they had significantly increased the frequency of their performances, the band were still not widely accepted. Following a performance at a Catholic youth club, the owner refused to pay them, claiming that their performance was not music.[29] When their management filed suit in a small claims court against the owner of the youth organisation, a local magistrate upheld the owner's decision. The band was much better received at the UFO Club in London, where they began to build a fan base.[30] Barrett's performances were enthusiastic, "leaping around ... madness ... improvisation ... [inspired] to get past his limitations and into areas that were ... very interesting. Which none of the others could do", wrote biographer Nicholas Schaffner.[31]

Signing with EMI

In 1967, Pink Floyd began to attract the attention of the mainstream music industry.[32][nb 8] While in negotiations with record companies, IT co-founder and UFO club manager Joe Boyd and Pink Floyd's booking agent Bryan Morrison arranged and funded a recording session at Sound Techniques in West Hampstead. Three days later, Pink Floyd signed with EMI, receiving a £5,000 advance. EMI released the band's first single, "Arnold Layne", with the B-side "Candy and a Currant Bun", on 10 March 1967 on its Columbia label.[34][nb 9] Both tracks were recorded on 29 January 1967.[35][nb 10] "Arnold Layne"'s references to cross-dressing led to a ban by several radio stations; however, creative manipulation by the retailers who supplied sales figures to the music business meant that the single peaked in the UK at number 20.[37]

EMI-Columbia released Pink Floyd's second single, "See Emily Play", on 16 June 1967. It fared slightly better than "Arnold Layne", peaking at number 6 in the UK.[38] The band performed on the BBC's Look of the Week, where Waters and Barrett, erudite and engaging, faced tough questioning from Hans Keller.[39] They appeared on the BBC's Top of the Pops, a popular programme that controversially required artists to mime their singing and playing.[40] Though Pink Floyd returned for two more performances, by the third, Barrett had begun to unravel, and it was around this time that the band first noticed significant changes in his behaviour.[41] By early 1967, he was regularly using LSD, and Mason described him as "completely distanced from everything going on".[42]

The Piper at the Gates of Dawn

Morrison and EMI producer Norman Smith negotiated Pink Floyd's first recording contract, and as part of the deal, the band agreed to record their first album at EMI Studios in London.[43][nb 11] Mason recalled that the sessions were trouble-free. Smith disagreed, stating that Barrett was unresponsive to his suggestions and constructive criticism.[45] EMI-Columbia released The Piper at the Gates of Dawn in August 1967. The album peaked at number 6, spending 14 weeks on the UK charts.[46] One month later, it was released under the Tower Records label.[47] Pink Floyd continued to draw large crowds at the UFO Club; however, Barrett's mental breakdown was by then causing serious concern. The group initially hoped that his erratic behaviour would be a passing phase, but some were less optimistic, including Jenner and his assistant, June Child, who commented: "I found [Barrett] in the dressing room and he was so ... gone. Roger Waters and I got him on his feet, [and] we got him out to the stage ... The band started to play and Syd just stood there. He had his guitar around his neck and his arms just hanging down".[48]

Forced to cancel Pink Floyd's appearance at the prestigious National Jazz and Blues Festival, as well as several other shows, King informed the music press that Barrett was suffering from nervous exhaustion.[49] Waters arranged a meeting with psychiatrist R. D. Laing, and though Waters personally drove Barrett to the appointment, Barrett refused to come out of the car.[50] A stay in Formentera with Sam Hutt, a doctor well established in the underground music scene, led to no visible improvement. The band followed a few concert dates in Europe during September with their first tour of the US in October.[51][nb 12] As the US tour went on, Barrett's condition grew steadily worse.[53] During appearances on the Dick Clark and Pat Boone shows in November, Barrett confounded his hosts by not responding to questions and staring off into space. He refused to move his lips when it came time to mime "See Emily Play" on Boone's show. After these embarrassing episodes, King ended their US visit and immediately sent them home to London.[54][nb 13] Soon after their return, they supported Jimi Hendrix during a tour of England; however, Barrett's depression worsened as the tour continued, reaching a crisis point in December, when the band responded by adding a new member to their line-up

 

A black and white photo of five men standing in front of a brick wall.

Pink Floyd in January 1968, from the only known photo-shoot of all five members. Clockwise from bottom: Gilmour, Mason, Barrett, Waters, Wright
 
Background information
Origin London, England
Genres
Years active
  • 1965–1995
  • 2012–2014
    (one-off reunion: 2005)
Labels
Website pinkfloyd.com
 
Past members

 

 توضیح: طرح ماگ برگرفته از جلد مشهور آلبوم نیمه تاریک ماه توسط جرج هاردی و هیپ‌نسیس طراحی شد.ا
 متن کامل

پینک فلوید در سال ۱۹۶۵ توسط دانشجویان سابق، سید برت، نیک میسن، راجر واترز و ریچارد رایت، تشکیل شد. آن‌ها در اواخر دهه ۶۰ میلادی و تحت رهبری سید برت دو تک‌آهنگ موفق منتشر کردند. سپس نخستین آلبوم خود تحت عنوان نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم را عرضه کردند که اثری موفقیت‌آمیز بود و باعث شهرت آن‌ها شد. دیوید گیلمور در دسامبر ۱۹۶۸ به عنوان پنجمین عضو به گروه پیوست و به تدریج جایگزین سید برت شد که به دلیل مصرف بیش از حد مادهٔ توهم‌زای ال‌اس‌دی، سلامتی روانی خود را از دست داده بود. پس از جدایی برت از پینک فلوید، راجر واترز تبدیل به شاعر اصلی ترانه‌های گروه شد و جایگاه خود را بیش از پیش تثبیت کرد. در این زمان بود که پینک فلوید با آلبوم‌هایی مفهومی همچون نیمهٔ تاریک ماه (۱۹۷۳)، کاش اینجا بودی (۱۹۷۵)، جانوران (۱۹۷۷)، دیوار (۱۹۷۹) و برش نهایی (۱۹۸۳) به شهرت جهانی دست پیدا کرد.

ریچارد رایت در سال ۱۹۷۹، به علت مشکلات شخصی با واترز، گروه را ترک گفت. واترز نیز خود در سال ۱۹۸۵، پینک فلوید را ترک کرد تا گیلمور تبدیل به رهبر پینک فلوید شود. وی پس از جدا شدن واترز از گروه، به همراه نیک میسن به بقای پینک فلوید اصرار ورزید که موجب تخاصم بین اعضای باقی‌مانده و واترز شد. در نهایت، واترز با اکراه به ادامه کار پینک فلوید بدون حضور او رضایت داد و پس از آن پینک فلوید بدون همراهی واترز و به رهبری دیوید گیلمور دو آلبوم لغزش آنی در عقل (۱۹۸۷) و ناقوس جدایی (۱۹۹۴) را منتشر کرد.

در ژوئیه ۲۰۰۵، پس از نزدیک به دو دهه، اعضای گروه (گیلمور، واترز، رایت و میسن) برای اجرایی خیرخواهانه در لایو ۸، گرد هم آمدند. سید برت در سال ۲۰۰۶ و ریچارد رایت در سال ۲۰۰۸ درگذشتند که بدین ترتیب این اجرا تبدیل به آخرین اجرای گروه با حضور تمام اعضا شد. در سال ۲۰۰۶، گیلمور مصاحبه‌ای با روزنامه ایتالیایی لا رپوبلیکا انجام داد و اعلام کرد که پینک فلوید منحل شده‌است. زمانی که درباره آینده گروه از او پرسیده شد، گیلمور توضیح داد که پینک فلوید دیگر موسیقی نخواهد ساخت و او در سن ۶۰ سالگی ترجیح می‌دهد بر روی پروژه شخصی‌اش کار کند. از آن زمان، واترز و گیلمور بارها اعلام کرده‌اند که قصد ندارند تا دوباره با سایر اعضا گروه، گرد هم آیند. در سال ۲۰۱۱، گیلمور و میسن در او۲ آرنا لندن، در یکی از نمایش‌های تور دیوار واترز، به وی پیوستند. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۴، منابع مختلفی از جمله همسر دیوید گیلمور، از منتشر شدن آلبومی جدید از سوی گروه تحت عنوان رودخانه بی‌پایان خبر دادند. این آلبوم از آثار ضبط شدهٔ گروه در سال ۱۹۹۴ برگرفته شده است و به ریچارد رایت فقید تقدیم شده است. این آلبوم در نوامبر ۲۰۱۴ عرضه شد.

پینک فلوید در سال ۱۹۹۶ به تالار مشاهیر راک اند رول ایالات متحده و در سال ۲۰۰۵ به تالار مشاهیر موسیقی بریتانیا راه یافت. تا سال ۲۰۱۳، بیش از ۲۵۰ میلیون نسخه از آثار این گروه در سرتاسر جهان به فروش رفت که ۷۴٫۴ میلیون نسخه از آن تنها در ایالات متحده فروش رفته است. به همین دلیل، در زمرهٔ پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در دنیا قرار می‌گیرد. همچنین، همواره از آلبوم نیمهٔ تاریک ماه به عنوان یکی از موفقیت‌آمیزترین و پرفروش‌ترین آلبوم‌های تاریخ راک در تمام دوران‌ها یاد می‌شود. این آلبوم توانست از نظر میزان فروش، به رتبهٔ اول در ایالات متحده دست پیدا کرده و چهارده سال در جدول باقی بماند. تاکنون بیش از ۴۰ میلیون نسخه از این آلبوم در سراسر جهان به فروش رسیده است

در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، در آمریکای شمالی، اروپا و اقیانوسیه تغییرات بنیادین بسیاری در موسیقی عامه‌پسند ایجاد شد. این تغییرات به شکل‌گیری و تکامل نوع جدیدی از موسیقی که آن را راک نامیدند انجامید. موسیقی راک را می‌توان وامدار پاپ و راک اند رول دهه ۵۰ دانست که تغییرات بسیاری در ساختار کرده و به شکلی جهانی و الکترونیک‌تر در آمده‌است. در اواسط همین دهه، تکامل موسیقی نوپای راک، به تدریج به پیدایش زیرسبک‌های گوناگونی مانند پاپ راک، سایکدلیک راک، بلوز راک و فولک راک منجر شد که بیش از پیش به همه‌گیرشدن آن کمک کرد.[۱] در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، سبک‌های جدیدی مانند باروک پاپ، پراگرسیو راک و هوی متال طرفداران بیشتری به دست آورده و به تدریج در دو دهه بعدی، به سبک‌هایی بسیار پرطرفدار تبدیل شدند و شنوندگان فراوانی را به سوی خود جذب نمودند.[۲]

بریتیش سایکدلیکا، یکی از زیرسبک‌های مهم موسیقی راک و سبک سایکدلیک راک در دهه ۶۰ میلادی به حساب می‌آمد که همزمان با فراگیری فرهنگ روان‌گردان در بریتانیا، به محبوبیت رسید. این نوع موسیقی بیشتر سعی داشت تا کیفیت جلسات و تجربه‌های مصرف مواد روان‌گردان توهم‌زا را بهبود بخشد. این جنبش به نمادهای غیر غربی تمایل بسیاری نشان می‌داد تا جایی که استفاده از آلات موسیقی هندی مانند سیتار و راگا در ترانه‌های روان‌گردان به امری معمول بدل گشت. همچنین به‌کارگیری افکت‌های صوتی و اشعار فراواقع‌گرایانه برای تولید ترانه‌هایی با زمان‌هایی بلند و طولانی، از مشخصه‌های این سبک از موسیقی راک است. تأثیر موسیقی بلوز، مواد مخدر، جاز و فرهنگ شرق در آهنگ‌های این سبک بسیار مشهود است که از سال ۱۹۶۴ دیده می‌شود؛ اما حرکت اصلی در بریتیش سایکدلیکا، از سال ۱۹۶۶ آغاز شد.[۳] زمانی که گروه‌هایی مانند کرییم، د هو، سافت مشین، جیمی هندریکس اکسپرینس و پینک فلوید، با نوعی موسیقی بلوز که تأثیر بسیاری از فولک، جاز و مواد روان‌گردان گرفته بود، پا به عرصه گذاشتند در حالی که بسیاری از گروه‌های مشغول در این سبک، هیچ‌گاه آلبوم یا ترانه‌ای عرضه نکرده و تنها به اجرای زنده در کلاب‌ها و کنسرت‌های طرفداران اکتفا می‌کردند.[۴] بریتیش سایکدلیکا در اواخر دهه ۶۰ میلادی به اوج شهرت خود رسید. زمانی که گروه پرآوازهٔ بیتلز ترانه‌های دشت‌های ابدی توت‌فرنگی و پنی لین و سپس آلبوم گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل را عرضه کرد و در ادامه، رولینگ استونز با انتشار آلبوم درخواست شیطانی شاهنشاهان آن‌ها و پینک فلوید با عرضه اولین آلبومشان، نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم، به اعتلای این سبک کمک شایانی کردند

نیمه تاریک ماه (آلبوم)

جلد اصلی آلبوم شامل یک منشور مثلثی شکل می‌شود که در مرکز یک زمینه سیاه قرار دارد. یک پرتوی نور سفید رنگ از سمت چپ وارد منشور شده و در سمت راست به هفت رنگ تجزیه می‌شود.
 
جلد مشهور نیمه تاریک ماه توسط جرج هاردی و هیپ‌نسیس طراحی شد.
 
پینک فلوید در ۱۹۷۳. از چپ به راست: گیلمور، میسن و واترز.

نیمه تاریک ماه در فاصله زمانی بین مه ۱۹۷۲ تا ژانویه ۱۹۷۳ در استودیوهای ابی‌رود ضبط شد. آلبومی که نخستین همکاری گروه با آلن پارسونز، یکی از کارکنان ایمی، به عنوان مهندس صدا بود. نام آلبوم بیشتر به موضوع جنون اشاره دارد تا به مسائل ستاره‌شناسی.[۱۰۵] گروه نخستین مراحل کار بر روی آلبوم را در زمان برگزاری تورهایشان در بریتانیا، ژاپن، آمریکای شمالی و اروپا آغاز کردند.[۱۰۶] در مراحل ساخت این آلبوم، تهیه‌کننده‌ای به نام کریس توماس تبدیل به دستیار پارسونز شد.[۱۰۷] هیپ‌نسیس طرح بسته‌بندی آلبوم را ارائه کرد که شامل طرح مشهور شکسته شدن نور در منشور به عنوان جلد آلبوم می‌شد که توسط جورج هاردی و استورم تورجرسن طراحی شده بود. طراحی جلد به این صورت بود که یک پرتوی نور سفید رنگ، که نماد یگانگی است، از درون یک منشور، که نماد جامعه است، می‌گذرد و در نتیجه، شکسته شده و به رنگ‌های گوناگون تقسیم می‌شود که نشان از نابودی یگانگی دارد.[۱۰۸] تمام اشعار این آلبوم سروده واترز هستند.[۱۰۹]

آلبوم در مارس ۱۹۷۳ عرضه شد و به سرعت در جدول‌های فروش انگلستان و اروپای غربی صعود کرد. نقدهای منتشر شده نیز تماماً به ستودن آلبوم پرداختند.[۱۱۰] پس از عرضه آلبوم، تمام اعضا به جز ریچارد رایت از مصاحبهٔ پس از عرضه سر باز زدند، چون اعتقاد داشتند نباید تا زمان منتشر شدن میکس کوادرافونیک و نسخه باکیفیت آلبوم مصاحبه‌ای انجام دهند.[۱۱۱] روی هولینگورث، منتقدی از ملودی میکر، طرف اول آلبوم را «کاملاً آشفته» و درک آن را «مشکل» خواند اما طرف دوم را با این جملات مورد تمجید قرار داد: «آهنگ‌ها، صداها...[و] ریتم‌ها بسیار عالی هستند... ساکسوفون شاهکار کرد و گروه به معنای واقعی راک اند رول کردند».[۱۱۲] لوید گراسمن، منتقد رولینگ‌استون، آلبوم را این‌گونه توصیف کرد: «یک آلبوم خوب و غنی که شنونده را درگیر می‌کند.».[۱۱۳]

نیمه تاریک ماه، به عنوان بخشی از تور ایالات متحده در فهرست اجرای گروه قرار گرفت و در مارس ۱۹۷۳ به اجرا در آمد.[۱۱۴] این آلبوم یکی از موفق‌ترین آلبوم‌های راک در تمام دوران‌ها است که در ایالات متحده به رتبهٔ ۱ رسید و تا چهارده سال در جدول‌ها باقی ماند.[۱۱۵] در بریتانیا، آلبوم به رتبه ۲ دست پیدا کرد و ۳۶۴ هفته حضور خود را حفظ کرد.[۵۵] در مجموع آلبوم ۴۰ میلیون نسخه در جهان فروخت و به دومین آلبوم پرفروش تاریخ و بیست و یکمین آلبوم پروفروش ایالات متحده مبدل شد.[۱۱۶] توفیقی که نیمهٔ تاریک ماه به دست آورد ثروت هنفگتی برای اعضای پینک فلوید به ارمغان آورد تا جایی که واترز و رایت عمارت‌های اشرافی بزرگی در مناطق روستایی خریدند و میسن به جمع‌آوری خودروهای گران‌قیمت روی آورد.[۱۱۷] گروه پس از آن قرارداد خود با کپیتال رکوردز، که عرضه‌کنندهٔ آلبوم‌هایشان در ایالات متحده بود، را فسخ کردند و با کلمبیا رکوردز قرارداد جدیدی انعقاد نمودند که مبلغ هنگفت ۱،۰۰۰،۰۰۰ دلار را به عنوان پیش قسط به آن‌ها پرداخت نمود. مبلغی که امروزه ارزشی بیش از ۵،۰۰۰،۰۰۰ دلار دارد. البته گروه به همکاریش با هاروست رکوردز به عنوان ناشر آثارش در اروپا ادامه داد.[۱۱۸]

کاش اینجا بودی

 
سید برت در پنجم ژوئن ۱۹۷۵، هنگامی که اعضای گروه در حال کار بر روی آلبوم بودند، به ابی رود استودیوز مراجعه کرد.

پس از تور نیمه تاریک ماه در انگلستان، اعضای پینک فلوید برای ضبط آلبومی جدید در ژانویه ۱۹۷۵ به استودیو بازگشتند و کار بر روی نهمین آلبوم خود با نام کاش اینجا بودی را آغاز کردند.[۱۱۹] آلن پارسونز پیشنهاد همکاری با پینک فلوید در این آلبوم را رد کرد زیرا با پروژهٔ شخصی خودش، آلن پارسونز پراجکت، به موفقیت رسیده بود؛ بنابراین گروه برای مهندسی صدا به سراغ برایان هامفریس رفتند.[۱۲۰] در ابتدا سرایش قطعات جدید برای گروه سخت بود زیرا موفقیت نیمهٔ تاریک ماه اعضا را از لحاظ جسمی و روحی تخلیه کرده بود. رایت بعداً آن دوره را «سقوط در یک دورهٔ دشوار» توصیف کرد و واترز آن را «طاقت فرسا» دانست.[۱۲۱] تنها گیلمور نسبت به بهبود کیفیت قطعات علاقه نشان می‌داد. میسن هم که به تازگی تجربه جدایی از همسرش را از سر گذرانده بود، دچار ناراحتی و حس بی‌تفاوتی شده بود که به شدت بر روی کیفیت درام نوازی‌اش تأثیر منفی گذاشت.[۱۲۱]

پس از چند هفته سرگردانی، واترز شروع به تجسم یک مفهوم کلی برای موضوع آلبوم کرد.[۱۲۱] در سال ۱۹۷۴، پینک فلوید سه قطعه جدید ساختند و در یک سری کنسرت در اروپا به اجرا در آوردند.[۱۲۲] این قطعات جدید نهایتاً تبدیل به نقطهٔ آغازی برای ایجاد آلبوم جدید گروه شدند که با یک قطعه گیتار نوازی چهار نتی گیلمور آغاز می‌شد که توسط خود او و به یاری واترز و رایت نوشته شده بود.[۱۲۳] آهنگ‌های این آلبوم بر اساس مفهوم کلی اوج گیری و زوال سید برت، عضو پیشین گروه، ساخته شده بودند.[۱۲۴] واترز تعبیر می‌کند: «به این دلیل که من می‌خواستم تا جایی که می‌شود به این احساس... توصیف ناشدنی و مالیخولیایی که بابت ناپدید شدن سید به آن دچار شده بودم، نزدیک شوم».[۱۲۵]

زمانی که اعضا در حال کار کردن بر روی این آلبوم بودند، برت به صورت ناگهانی به دیدار گروه در استودیو آمد. تورجرسن در این‌باره می‌گوید: «جایی نشست و کمی صحبت کرد اما در واقع آنجا نبود.».[۱۲۶] او در ظاهر بسیار تغییر کرده بود و اعضای گروه در ابتدا او را به جا نیاوردند. ظاهراً پس از این ملاقات واترز به شدت ناراحت شد.[۱۲۷][ی ۱۷] کاش اینجا بودی در ۵ ژوئیه ۱۹۷۵ در فستیوال موسیقی «اُپن-ایر» در نب‌وورث به اجرا در آمد و در سپتامبر همان سال عرضه شد. آلبوم توانست در بریتانیا و ایالات متحده به رتبه ۱ دست پیدا کند.

دیوار:

در ژوئیه ۱۹۷۸ و در بحبوحهٔ یک بحران مالی، راجر واترز دو ایده جدید برای آلبوم بعدی به گروه ارائه کرد. ایده نخست که یک دموی ۹۰ دقیقه‌ای را شامل می‌شد، آجرهای در دیوار نام داشت و ایده دوم بعدها تبدیل به نخستین آلبوم تک‌نفره واترز به نام مزایا و معایب اتواستاپ زدن شد. میسن و گیلمور در انتخاب یکی از این دو ایده دو دل بودند اما در نهایت ایده اولی انتخاب شد.[۱۴۶][ی ۲۲] باب ازرین بخشی از تهیه کنندگی را بر عهده گرفت و یک نمایشنامه چهل صفحه‌ای برای آلبوم نوشت.[۱۴۸] داستان ازرین در مورد شخصیتی گشتالت به نام «پینک» بود که بر اساس تجربیات دوره کودکی واترز نوشته شده بود؛ از جمله این‌که پدر «پینک» مانند واترز در جنگ جهانی دوم کشته می‌شود. «پینک» شخصیتی معتاد به مواد مخدر بود که به دلیل حضور در صنعت موسیقی دچار افسردگی شده و در نهایت به خودبزرگ بینی دچار می‌شد. کلیت قصه تا حدی از داستان زوال سید برت، عضو پیشین گروه، الهام گرفته شده بود. در پایان آلبوم، «پینک» دیواری که در اطراف خود برچیده فرو می‌ریزد و بار دیگر تبدیل به فردی معمولی و بااحساس می‌شود.[۱۴۹][ی ۲۳]

در طی مراحل ضبط دیوار میسن، واترز و گیلمور به طور فزاینده‌ای از عدم مشارکت و همکاری رایت نسبت به آلبوم ناراضی بودند.[۱۵۲] گیلمور بیان می‌کند که رایت «به هیچ وجه و در هیچ زمینه به آلبوم کمکی نکرد. او بسیار کم این کار را کرد» و «به همین دلیل برای اخراج مورد فشار قرار گرفت».[۱۵۳] میسن می‌گوید: «حداکثر همکاری رایت حضور در جلسات ضبط و نشستن بود. او هیچ کاری نمی‌کرد و فقط یک تهیه کننده بود.».[۱۵۴] واترز در این مورد می‌گوید: «[رایت] برای همکاری در ضبط آلبوم آماده نبود...[و] این مورد قبول همه بود... او یا باید یک نبرد طولانی انجام می‌داد یا باید... از همکاری در ساخت آلبوم به کلی انصراف می‌داد اما تمام سهم خود را حفظ می‌کرد... اما در آخر او قبول کرد برود و این کار را در سکوت کامل انجام داد.».[۱۵۵][ی ۲۴]

پینک فلوید پس از آهنگ «پول» دیگر تک‌آهگنی عرضه نکرده بود. با عرضه تک‌آهنگ «آجری دیگر در دیوار (بخش ۲)» این اتفاق بار دیگر تکرار شد و این تک‌آهنگ توانست به صدر جدول‌ها در بریتانیا و ایالات متحده برسد.[۱۵۸] آلبوم دیوار در ۳۰ نوامبر ۱۹۷۹ عرضه شد و توانست ۱۵ هفته در جدول بیلبورد ایالات متحده دوام بیاورد و در جدول‌های بریتانیا هم تا رتبه سوم صعود کند.[۱۵۹] دیوار با فروش ۲۳ میلیونی در ایالات متحده، در جایگاه سوم ۱۰۰ آلبوم پرفروش «آرآی‌ای‌ای» در تمام دوران‌ها قرار دارد. جلد آلبوم یکی از مینیمالیستی ترین کارهای آن‌هاست که در آن تنها نام دیوار بر روی یک صفحه سفید با طرح آجر مانند دیده می‌شود و هیچ اثری از نام گروه بر روی جلد وجود ندارد. جلد این آلبوم، همچنین نخستین جلد آلبوم گروه از زمان عرضهٔ نی‌زن بر دروازه‌های سپیده‌دم است که هیپ‌نسیس در طراحی آن نقشی نداشته است.[۱۶۰]

جرالد اسکارف تعدادی انیمیشن برای اجراهای آینده گروه در تور دیوار تولید کرد. اسکارف همچنین ماموریت یافت تعدادی عروسک قابل باد کردن طراحی کند که بر اساس شخصیت‌های آلبوم مانند «مادر»، «همسر سابق» و «ناظم مدرسه» ساخته شدند. پینک فلوید از این عروسک‌ها در جریان اجراهای آلبوم استفاده کرد. روابط اعضا در این زمان بسیار تیره بود. واترز با خودروی شخصی‌اش به مکان اجراها می‌آمد و در هتلی متفاوت نسبت به سایر اعضا اقامت می‌گزید. رایت هم به عنوان موسیقی‌دان حقوق‌بگیر در اجراها شرکت می‌کرد.[۱۶۱]

ایده این بود که دیوار همراه با یک فیلم عرضه شود و قرار بود تا این فیلم ترکیبی از انیمیشن‌ها به همراه اجراهای زنده گروه باشد؛ اما مشخص شد که استفاده از اجراهای زنده در فیلم غیر عملی است. آلن پارکر شخصی بود که قبول کرد رویکردی متفاوت را در پیش بگیرد. بالاخره قرار شد تا انیمشین‌ها با صحنه‌های فیلم‌برداری شده صامت که بازیگران حرفه‌ای در آن ایفای نقش می‌کردند، ترکیب شود تا نسخه نهایی فیلم به دست آید. در ابتدا واترز مایل بود تا شخصاً در فیلم به ایفای نقش بپردازد اما مدت کوتاهی بعد نظرش عوض شد و باب گلداف پذیرفت تا نقش «پینک» را ایفا کند.[۱۶۲][ی ۲۵] البته او در ابتدا این پیشنهاد را رد کرد و فیلم‌نامه را «مزخرف» خواند؛[۱۶۳] اما نهایتاً با پیشنهاد مبلغ هنگفتی به عنوان دستمزد قبول کرد در فیلم بازی کند. دیوار پینک فلوید در مه ۱۹۸۲ و در طی فستیوال فیلم کن به نمایش در آمد و در ژوئیه همان سال هم در بریتانیا اکران شد.

 
به ساعت‌گرد از بالا سمت چپ: واترز، گیلمور، رایت و میسن
 

 

 سایت نشر www.ahoorapress.com
 اینستاگرام: https://www.instagram.com/ahoora_gift/